Wouter Bos

Door: stephan

De afgelopen dagen was er veel discussies rondom de documentaire
De
Wouter Tapes. Was de kwestbaarheid van Wouter Bos nu juist goed
of fout? De deskundigen rolden over elkaar heen om     te vertellen dat
Bos een grote fout had gemaakt, door zich in zijn kaarten te laten
kijken. Een andere groep deskundigen sprak juist vol lof over Bos. Hier
was immers lef voor nodig.

Ik vond de discussie een zeer
interessante, omdat juist nu kwetsbare merken aan populariteit lijken
te winnen. Het past ook in het huidige tijdsbeeld. Zelf laat ik bij
presentaties zien dat ik geloof in het kwetsbaar opstellen van
organisaties. Het past ook binnen de cultuur van het internet, waar
authenciteit en de dialoog naadloos aansluiten bij je kwetsbaar
opstellen. Maar waarom had ik dan geen goed gevoel bij de kwetsbaarheid
van het merk Wouter Bos?

Laat ik vooropstellen dat ik de
stap die Bos maakt enorm kan waarderen. Voor het kwestbaar opstellen is
enorm veel lef nodig. Aan de andere kant ben ik geen Bos fan. Ik vind
hem gemaakt, heb altijd het idee dat hij vooral zaken roept die hij een
dag van te voren in een focusgroep eerst getest heeft. De paradox is nu
voor mij, dat juist de politicus die ik niet authentiek vind, zich
kwetsbaar durft op te stellen.

Liggen daar dan mijn bedenkingen? Komt het gemaakt over?
Nee, dat ook niet, ik geloof zeker dat hij zich daadwerkelijk kwetsbaar op wil stellen. Maar wat knaagt er dan?

Is het het tijdstip? Veilig na afloop van de verkiezingen?
Want geldt ware kwestbaarheid niet juist voor ieder moment?
Ben
je wel kwetsbaar als je het moment regiseert? En wordt het door het
moment na de verkiezingen vooral geregiseerde kwetsbaarheid? Ja dat
telt wel mee, het was absoluut sterker geweest als Bos het lef had
gehad dit beeld te laten zien tijdens de verkiezingen. Aan de andere
kant, dit gaat al veel verder dan de rest van de politici. Hij
onderscheid zich daarmeee wel. Maar terug naar de vraag? Waarom zegt
mijn gevoel dat het net niet klopt?

Ik begin zelf ook opeens te
twijfelen als ik naar De Wouter Tapes kijk. Ik predik zelf ook de
kwestbaarheid voor merken, maar werkt kwetsbaarheid wel in Nederland?

Opeens denk ik aan de manier waarop we in Nederland met helden omgaan. Even het 3 stappen. We maken een held,
die
groot mag worden, maar niet te groot. Wil je als held nog groter
worden, dan moet je eerst ook stap 2 maken. En dat is de fase waarin de
held onderuit gaat. Het liefst zo diep mogelijk door het stof. Sommige
mensen blijven dan steken bij stap 2. In onze (Nederlandse) ogen zijn
de ware helden, zij die vanuit de kwetsbaarheid van fase 2,
uiteindelijk worstelen en weer boven komen (!), om daana de eeuwige
heldenstatus te verkrijgen. De ware Nederlandse held vecht zich vanuit
het slop weer naar boven. Er is in het 3 stappen heldenplan dus nog
hoop voor Wouter, eerst stap 2 maar eens ondergaan.

Terug naar
de vraag waarom mijn gevoel rondom de authenciteit van Bos, dat er iets
niet klopt. In een van de scenes vraagt Bos hardop aan zijn eigen
mensen, of iemand nog een geniaal idee heeft. Op zich niet zo vreemd,
hier spreekt een manager die vraagt aan zijn collega’s of ze mee willen
denken. Maar willen we liever niet zien dat er geen manager staat, maar
een ondernemer met visie? En schrikken we niet van de zwakte van de
mensen rondom Wouter Bos? Want is het niet zo dat echte sterke
persoonlijkheden juist ook sterke persoonlijkheden om zich heen
verzamelen? En wat te denken van het gevoel dat je bekruipt dat er iets
te vaak gezocht wordt naar het zeggen van zaken, die mensen graag
willen horen. In plaats van dat het uit iemand zijn hart komt.

Ik
leer ervan dat kwetsbaarheid prachtig is, maar dat zaken soms te
confronterend kunnen zijn. Vooral als de organisatie zwak blijkt te
zijn en vol met ja knikkers. Of kun je juist niet kwetsbaar genoeg
zijn, maar hangt het juist af in welke maten je bereid bent je zwakke
organisatie aan te passen naar aanleiding van de dialoog. Wringt daar
de schoen, omdat de documentaire onvoldoende laat zien dat de PvdA ook
wat doet met haar zwaktes. Ik leer ervan dat kwetsbaarheid niet een
momentopname kan zijn (na de verkiezingen) maar een continu proces.
Geen geregiseerde kwetsbaarheid. Ik leer ervan dat zaken uit iemand
zijn of haar hart moeten komen en dat we geen poltici (en merken)
willen zien die roepen wat mensen willen horen. En ik leer ervan dat
kwetsbaarheid pas werkt als mensen het idee hebben dat er vanuit die
kwestbaarheid wel weer een weg naar boven is, want anders ben je in de
ogen van onze maatschappij een “loser”.

De echte winnaars
spreken vanuit hun hart, hebben sterke mensen om zich heen die partij
kunnen bieden en hebben een visie. Ja dan kan kwestbaarheid pas werken.

Gaat
het nog goedkomen met Wouter Bos? Volgens mijn 3 stappen helden theorie
maakt hij nog een kans. Maar ik weet het niet, ik blijf twijfelen aan
de echtheid van zijn kwetsbaarheid. Hij toont zijn kwetsbaarheid, maar
dat is wat anders als echtheid. Aan de andere kant vind ik hem ook weer
dapper. Al zit daar vast ook een gezonde dosis ijdelheid in, maar dat
geldt voor de meeste politici. Misschien komt het ook wel dat ik het
merk Wouter Bos gewoon niet vind passen bij het merk PvdA. En ach
Wouter kan altijd nog marketeer worden in het bedrijfsleven, als de
rest toch mislukt.